تبليغاتX
درد مشترک

درد مشترک

۱۵ مهر تولد عشقم مهسا که ترکم کرد ورفت برای من بهترین روزه چون میدونم اون فرشته نجاتمه و یک روز دوباره بر میگرده حتی اگر من مرده باشم لطفا کمک کنید این به دستش برسه برای دوستانتان هم بفرستید شاید برسه به دستش و بدونه من همیشه به یادشم !

 

این هدیه برای تولد عشقم مهساس

 

 امشبم با گل ياد تو چراخاني بود

 در دل خانه ما مجلس و مهماني بود 

 گل ياد تو چو چلچراغ بر بام سپهر

 مجلسم با گل ياد تو چه نوراني بود

نفس باد صبا باده تعارف مي كرد

 بر كف تمام مجلس مي و فنجاني بود

 نغمه مباركت باد و پيام ميمنت

 از ميان اهل مجلس به من ارزاني بود

 دوريت چو يادم آمد گل قلبم پژمرد

 دل غمگينم از اين رنج به ويراني بود 

 شربت و شيريني و نغمه ميان مجلس 

 ولي اما دل من غرق پريشاني بود 

 جشن ميلاد تو بود امشبو از من تبريك

 هديه ام براي تو گريه پنهاني بود

+ قلم زده در دوشنبه سیزدهم مهر 1388 4:27 قبل از ظهر توسط سهیل شلیله |


 

مادرم می‌ترسد
که مبادا من هم
سرخی خاک شوم
یا ز سر پنجه ظلم
گنه دیگر این قوم ناپاک شوم

با من او می‌گوید
که ای تو جان مادر
مرو از خانه برون
همه‌ی شهر پر از گرگان است
و صداقت و شرف
در نهانخانه‌ی تاریک ستم زندان است

مرو از خانه برون
کین جنایت پیشه
قوم نااهل درون سینه
قلبشان سنگین است
و زمین
 بر دریدنهاشان
شاهد رنگین است
 

مرو از خانه برون
مرو از خانه برون
لحظهای چشم بر او میدوزم
با خودم می‌گویم
که مبادا ...
اما...
رو به او می‌گویم
که ای تو جان فرزند
اگر این قوم سراسر نیرنگ
بکشد پای مرا اندر بند
یا به سر نیزه کین
بگسلد جان مرا بند از بند
ننشینم از ره
که ره من ره آزادی و آزادگی است
ره مردانگی است

«من اگر بنشینم
ما اگر بنشینیم
چه کسی برخیزد؟»
چه کسی با ستم و ظلم عیان بستیزد؟
با حضور من و ماست
که طلوع خورشید
بار دیگر به ما رنگ سحر می‌بخشد
و سیاهی رخت از خانه ما می‌بندد

مادر
ای تو جان فرزند
گاه رفتن در را
پشت من با سخن خیر ببند

مادرم
 من رفتم...

+ قلم زده در سه شنبه سی و یکم شهریور 1388 4:50 قبل از ظهر توسط سهیل شلیله |


با چشم‌ها
 
 
  ز حيرت ِ اين صبح ِ نابه‌جای
 

خشکيده بر دريچه‌ی خورشيد ِ چارتاق
بر تارک ِ سپيده‌ی اين روز ِ پابه‌زای،
دستان ِ بسته‌ام را
آزاد کردم از
زنجيرهای خواب.
 

 

فرياد برکشيدم:
 

«ــ اينک
 
 
  چراغ معجزه
 
 
  مَردُم!
 

تشخيص ِ نيم‌شب را از فجر
در چشم‌های کوردلي‌تان
سويي به جای اگر
مانده‌ست آن‌قدر،
 

تا
 
 
  از
 
 
  کيسه‌تان نرفته تماشا کنيد خوب
 

در آسمان ِ شب
 

پرواز ِ آفتاب را !
 

با گوش‌های ناشنوايي‌تان
اين طُرفه بشنويد:
در نيم‌پرده‌ی شب
آواز ِ آفتاب را!»
 

«ــ ديديم
 
 
  (گفتند خلق، نيمي)
 
پرواز ِ روشن‌اش را. آری!»
 

 

نيمي به شادي از دل
فرياد برکشيدند:
 

 

«ــ با گوش ِ جان شنيديم
 
آواز ِ روشن‌اش را!»
 

 

باری
من با دهان ِ حيرت گفتم:
 

«ــ اي ياوه
 
 
  ياوه
 
 
  ياوه،
 
 
  خلائق!
 
مستيد و منگ؟
 
 
  يا به تظاهر
 

تزوير مي‌کنيد؟
از شب هنوز مانده دو دانگي.
ور تائب‌ايد و پاک و مسلمان
 

  نماز را
 
از چاوشان نيامده بانگي!»
 
 

 


 

 

هر گاوگَندچاله دهاني
آتش‌فشان ِ روشن ِ خشمي شد:
 

 

«ــ اين گول بين که روشني ِ آفتاب را
 
از ما دليل مي‌طلبد.»
 

 

توفان ِ خنده‌ها...
 

«ــ خورشيد را گذاشته،
 
 
  مي‌خواهد
 
با اتکا به ساعت ِ شماطه‌دار ِ خويش
بيچاره خلق را متقاعد کند
 

  که شب
 
از نيمه نيز برنگذشته‌ست.»
 
 

 

توفان ِ خنده‌ها...
 

 

من
درد در رگان‌ام
حسرت در استخوان‌ام
 

چيزي نظير ِ آتش در جان‌ام
 
 
  پيچيد.
 

سرتاسر ِ وجود ِ مرا
 
 
  گويي
 
چيزی به هم فشرد
تا قطره‌يي به تفته‌گي ِ خورشيد
جوشيد از دو چشم‌ام.
از تلخي ِ تمامي ِ درياها
در اشک ِ ناتواني ِ خود ساغری زدم.
 

 

آنان به آفتاب شيفته بودند
زيرا که آفتاب
تنهاترين حقيقت ِشان بود
احساس ِ واقعيت ِشان بود.
با نور و گرمي‌اش
مفهوم ِ بي‌ريای رفاقت بود
با تابناکي‌اش
مفهوم ِ بي‌فريب ِ صداقت بود.
 

 


(اي کاش مي‌توانستند
از آفتاب ياد بگيرند
که بي‌دريغ باشند
در دردها و شادی‌هاشان
 

حتا
 
 
  با نان ِ خشک ِشان. ــ
 

و کاردهای شان را
جز از برای ِ قسمت کردن
بيرون نياورند.)
 

 


 

افسوس!
 
 
  آفتاب
 
مفهوم ِ بي‌دريغ ِ عدالت بود و
آنان به عدل شيفته بودند و
اکنون
 

با آفتاب‌گونه‌يي
 
 
  آنان را
 
اين‌گونه
 
 
  دل
 
 
  فريفته بودند!
 

 


ای کاش مي‌توانستم
خون ِ رگان ِ خود را
 

من
 

قطره
قطره
قطره
بگريم
 
تا باورم کنند.
 

ای کاش مي‌توانستم
 
 
  ــ يک لحظه مي‌توانستم ای کاش ــ
 
بر شانه‌های خود بنشانم
اين خلق ِ بي‌شمار را،
گرد ِ حباب ِ خاک بگردانم
تا با دو چشم ِ خويش ببينند که خورشيد ِشان کجاست
و باورم کنند.
 

 

ای کاش
مي‌توانستم!
                                 احمد شاملو

+ قلم زده در پنجشنبه پانزدهم مرداد 1388 1:45 قبل از ظهر توسط سهیل شلیله |


 

 

حالمان بد نیست ! غم کم می خوریم

کم که نه، هرروز کم کم می خوریم!!

                      آب می خواهم سرابم می دهند !

                       عشق می ورزم عذابم می دهند !

خود نمی دانم کجا رفتم به خواب !

از چه بیدارم نکردی آفتاب؟

                        خنجری بر قلب بیمارم زدند

                         بیگناهی بودم و دارم زدند !

سنگ را بستند و سگ آزاد شد

یک شبه بیداد آمد ، داد  شد!!

                        عشق آخر تیشه زد بر ریشه ام

                         تیشه زد بر ریشه اندیشه ام

عشق اگر این است ، مرتد می شوم

خوب اگر این است ، من بد می شوم

                          بس کن ای دل نابسامانی بس است‌

                           کافرم, دیگر مسلمانی بس است !

               

در میان خلق سر در گم شدم 

عاقبت آلوده مردم شدم !

  

                           بعد از این با بی کسی خو می کنم

                           هر چه در دل داشتم رو می کنم !!

نیستم از مردم خنجر به دست

بت پرستم بت پرستم بت پرست!!

                           بت پرستم بت پرستی کار ماست

                           چشم مستی, تحفه بازار ماست !!

 

درد می بارد چون لب, تر می کنم

طالعم شوم است باور می کنم !!

                            من که با دریا تلاطم کرده ام

                            راه دریا را چرا گم کرده ام !؟

 

خسته ام از قصه های شومتان

خسته از همدردی مسمومتان!!

                          این همه خنجر, دل کس خون نشد

                         این همه لیلی کسی مجنون نشد !

قفل غم بر درب سلولم مزن

من خودم خوش باورم, گولم مزن!

                                  

                         من نمی گویم که خاموشم مکن 

                          من نمی گویم فراموشم مکن !

من نمی گویم که با من یار باش‌!

من نمی گویم مرا غمخوار باش !

                            من نمی گویم ، دگر گفتن بس است

                             گفتن اما هیچ نشنفتن بس است !!

روزگارت باد شیرین, شاد باش!!

دست کم یک شب تو هم فرهاد باش !!

  

        آه ! در شهر شما یاری نبود

        قصه هایم را خریداری نبود !

 

وای ! رسم شهرتان بیداد بود

شهرتان از خون ما آباد بود !

                   از در و دیوارتان خون می چکد

                   خون من فرهاد مجنون می چکد !! 

آسمان خالی شد از فریادتان

بیستون در حسرت فرهاد تان !

                    کوه کندن , گر نباشد پیشه ام 

                     بویی از فرهاد دارد تیشه ام !

عشق از من دور و پایم لنگ بود

قیمتش بسیارو دستم تنگ بود !

                        گر نرفتم, هر د و پایم خسته بود

                        تیشه گر افتاد دستم بسته بود !

هیچ کس دست مرا وا کرد؟ نه!

فکر دست تنگ ما را کرد؟ نه !

                      هیچ کس از حال ما پرسید ؟ نه! 

                      هیچ کس اندوه ما را دید؟ نه!

هیچ کس اشکی برای ما نریخت 

هر که با ما بود از ما می گریخت  !!!

                     چند روزی هست ، حالم دیدینی است

                      حال من از این و آن پرسیدنی است

  گاه بر روی زمین زل میزنم !

  گاه بر حافظ تفال میزنم !

                   حافظ دیوانه فالم را گرفت !

                 یک غزل آمد که حالم را گرفت 

*ما ز یاران چشم یاری داشتیم**خود غلط بود آنچه می پنداشتیم*

+ قلم زده در جمعه نهم مرداد 1388 2:3 قبل از ظهر توسط سهیل شلیله |


 

بیش از اینها آه آری
بیش از اینها می توان خامش ماند
می توان ساعات طولانی
با نگاهی چون نگاه مردگان ثابت
خیره شد در دود یک سیگار
خیره شد در شکل یک فنجان
در گلی بیرنگ بر قالی
در خطی موهوم بر دیوار
می توان با پنجه های خشک
پرده را یکسو کشید و دید
در میان کوچه باران تند می بارد
کودکی با بادبادکهای رنگینش
ایستاده زیر یک طاقی
گاری فرسوده ای میدان خالی را
با شتابی پر هیاهو ترک میگوید
می توان بر جای باقی ماند
 در کنار پرده ‚ اما کور ‚ اما کر
می توان فریاد زد
 با صدایی سخت کاذب سخت بیگانه
دوست می دارم
می توان در بازوان چیره ی یک مرد
ماده ای زیبا و سالم بود
با تنی چون سفره ی چرمین
با دو پستان درشت سخت
می توان دربستر یک مست ‚ یک دیوانه ‚ یک ولگرد
عصمت یک عشق را آلود
می توان با زیرکی تحقیر کرد
هر معمای شگفتی را
می توان به حل جدولی پرداخت
می توان تنها به کشف پاسخی بیهوده دل خوش ساخت
پاسخی بیهوده آری پنج یا شش حرف
 می توان یک عمر زانو زد
با سری افکنده در پای ضریحی سرد
می توان در گور مجهولی خدا را دید
می توان با سکه ای نا چیز ایمان یافت
می توان در حجره های مسجدی پوسید
چون زیارتنامه خوانی پیر
می توان چون صفر در تفریق و در جمع و ضرب
حاصلی پیوسته یکسان داشت
می توان چشم ترا در پیله قهرش
دکمه بیرنگ کفش کهنه ای پنداشت
می توان چون آب در گودال خود خشکید
می توان زیبایی یک لحظه را با شرم
مثل یک عکس سیاه مضحک فوری
در ته صندوق مخفی کرد
می توان در قاب خالی مانده یک روز
نقش یک محکوم یا مغلوب یا مصلوب را آویخت
می توان با صورتک ها رخنه دیوار را پوشاند
می توان با نقشهایی پوچ تر آمیخت
 می توان همچون عروسک های کوکی بود
با دو چشم شیشه ای دنیای خود را دید
می توان در جعبه ای ماهوت
 با تنی انباشته از کاه
سالها در لابلای تور و پولک خفت
می توان با هر فشار هرزه ی دستی
بی سبب فریاد کرد و گفت
آه من بسیار خوشبختم

 

                                             فروغ فرخزاد

+ قلم زده در سه شنبه بیست و سوم تیر 1388 10:31 بعد از ظهر توسط سهیل شلیله |


برف می بارد
 برف می بارد به روی خار و خاراسنگ
کوهها خاموش
 دره ها دلتنگ
 راه ها چشم انتظار کاروانی با صدای زنگ
بر نمی شد گر ز بام کلبه ها دودی
یا که سوسوی چراغی گر پیامی مان نمی آورد
 رد پا ها گر نمی افتاد روی جاده های لغزان
ما چه می کردیم در کولاک دل آشفته دمسرد ؟
آنک آنک کلبه ای روشن
 روی تپه روبروی من


ادامه مطلب

+ قلم زده در پنجشنبه چهارم تیر 1388 1:0 قبل از ظهر توسط سهیل شلیله |


 

چه ساده بر تو گذشت این دوران

چه ساده به فراموشی سپردی عشق را

خاطراتمان را به که سپردی

                                کیست اینک که میبوسی

کلماتی که عطش عشقت را فرومیبرد

                                          کدامین کس میشنود؟

من در این تنهای خاموش

                 همه اندیشه ام این است

      آیا خواهی آمد

                             دوباره؟

یا آغوشت میهمان کسیست !

نمیدانم

تا کجا و به چه زمان

        در انتظارت خواهم ماند

اما

            تو نیستی

                        در هیچ یک از افکار آینده!!!!

                                                                      سهیل

+ قلم زده در جمعه هشتم خرداد 1388 8:16 بعد از ظهر توسط سهیل شلیله |


+ قلم زده در جمعه چهارم اردیبهشت 1388 2:44 قبل از ظهر توسط سهیل شلیله |


کاش مرگ مرا میخواند

                                  این لحظه

کاش فردا نبود

که صدائی گوش خراش

                           قلبم را به درد بیاورد

و کلماتی را که میگویند

                شنبه ساعت 11 دادگاه

                                                 شاهد یادت نره !!

کاش نمیخواندم

کاش مرگ مرا دعوت میکرد

همین دم

                   تا شنبه ساعت 11 !!!

من مرگ را عزیزتر میدانم

از پایان یک عشق

                                  سهیل

 

 

+ قلم زده در جمعه چهارم اردیبهشت 1388 2:17 قبل از ظهر توسط سهیل شلیله |


+ قلم زده در سه شنبه یکم اردیبهشت 1388 4:23 بعد از ظهر توسط سهیل شلیله |


X

در زندگی زخمهای هست که روح را آهسته در انزوا می خورد و می تراشد .....

مرحمی برای تمام زخمهات اینجا هست دقت کن!!!!!


صفحه نخست
پست الکترونيک


گفت وگوي آنلاين با مدير وبلاگ


نوشته هاي پيشين

هفته دوم مهر 1388

هفته چهارم شهریور 1388

هفته سوم مرداد 1388
هفته دوم مرداد 1388
هفته چهارم تیر 1388
هفته اوّل تیر 1388
هفته دوم خرداد 1388
هفته اوّل اردیبهشت 1388
هفته چهارم فروردین 1388
هفته اوّل فروردین 1388
هفته دوم دی 1387
هفته دوم آبان 1387
هفته چهارم مهر 1387
هفته دوم مهر 1387
هفته سوم شهریور 1387
هفته دوم شهریور 1387
هفته اوّل شهریور 1387
هفته چهارم مرداد 1387
هفته سوم مرداد 1387
هفته دوم مرداد 1387


آرشيو موضوعي

شعر
مطالب و اخبار نو
امروز من
اینارو بخونین با حاله
گالری عکس
خاطرات یک زندگی گندیده
شبه شعر های من


پيوندها

مسافر خسته
لينکستان
خورشید شب
تفریح و سر گرمی
فرنگیس
دل نوشته های یه عاشق
واکسی
دل تنگ


آخرين مطالب ارسالي